مقالات
یکشنبه, 06 اسفند 1396 ساعت 16:44

قصرشیرین را خوب دوست بداریم

نوشته شده توسط
این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)

قصرشیرین را خوب دوست بداریم:

انسان ازبدو تولد تاحدود دو سالگی موجودی است زنده که میتوان گفت بی خبر از دنیا.دراین زمان وابستگی تام وتمام به مادر واطرافیان خود دارد.ازدوسالگی تاشش سالگی بایادگرفتن زبان ارتباط گفتاری بین او واطرافیانش شروع میشود.دراین دوران جامعه پذیری در وجوداو شکل میگیرد.دراین زمان هنوز مسوولیتی آنچنان ازاو انتظار نمیرود.شاید بتوان گفت شیرین ترین،لذت بخش ترین،وایده آل ترین دوران زندگی انسانها باشد.دراین دوران کمترین محرکها اورا به وجد می آورد.دوران دوم کودکی ازشش سالگی تا دوازده سالگی،کم کم ازکودک درمقابل آنچه به اوداده میشودمسوولیت نیز میخواهند،مسوولیت پذیری خفیف.دراین دوران نیز مسوولیت های مدرسه ای نمیتواند اورا از شادی کودانه اش دور ومحدود نماید.شادی محوراصلی زندگی این دوران است.ازسن دوازده سالگی تابیست سالگی دوران نوجوانی است،شادابی ورشدجسمانی،توانایی هاوقدرت جوانی،احساس زیبایی پسندی،زیبایی دیدن،عدم مسوولیت اداره خانه وخانواده،فراهم بودن تمامی امکانات زندگی ازطرف خانواه،محیطی برای فرد به وجود می آوردکه هیچگاه بار دوم ندارد ودر زندگی آینده اش تکرار نخواهد شد.

گذراین دوران درهرمکانی باشد،آن مکان درزندگی انسانها بصورت یک بهشت جلوه گرمیشود.مااکثرا مکانی که یاد آن زمان ودوران را درذهنمان زنده میکند به جای خود آندوران اشتباه میگیریم،درست است که یاد آن روزگاران بامکانهایی که آن ایام درآنجا سپری شده به شدت بهم گره خورده اندوتفکیک این دو ازهم ظاهرامشکل است،امااین مکانهافقط برای کسانی که دورانهای فوق رادرآن گذرانده اند دارای ویژگی ایده آل هستند،یالااقل برای تمام کسانی که خوشیهای زندگی رادرآن طی کرده اند ایده آل باقی میمانند.

احساس علاقه شدید به زادگاه برای افرادی که ازدیار خودبریده ودور از آن مجبور به زندگی هستند شدت بیشتری دارد.شعارهایی مثل،قصرشیرین،شهر خاطره ها،سفربه شهرعشق و...بیشتر ازجانب این گروه اخیر است.باید پرسید آیافقط قصرشیرین است که مردمانش از آن خاطره دارند؟آیافقط این مردم قصرشیرین میباشند که عشق میورزند؟من برآن نیستم که کوچک ترین خللی درعلاقه دوستداران قصرشیرین وارد نمایم،اما برآنم که غلو راکه باعث عدم شناخت درست ازاین شهر میشود یاد آورشوم،غلو درموردهرچیزی زیان آنرا دارد که به واقعیت آن پی نبریم ودرنتیجه در ارزیابیهایمان دچار اشتباه شویم.

وسیله سنجش میزان علاقه ودوست داشتن فرد نسبت به چیزی درشرایط کنونی وجود ندارد،اگرچنین وسیله سنجشی وجود داشت،خود من شاید درزمره علاقمندان پروپاقرص قصرشیرین قرار بگیرم.

سووالی دیگر.،آیا اگرجنگ بین عراق وایران درنمی گرفت ومردم مجبور به ترک دیارخود نمی شدند،شهرقصرشیرین تخریب نمیشد،وهمه چیز سر جای خودش بود،این احساساتی که مردم پراکنده قصرشیرین نسبت به دیار خود دارند،دارابودند؟! بطوریقین جواب منفی است.شهربعدازتخریب تقریبا تکراروبارسازی شده تاحدودی بهتر وبیشتر ازقبل،پس بایدآن جاذبه ای که ترک دیار کردگان را به وجد آورده،اگر به تنهایی این مکان عامل آن بوده همگی رامجددا به درون خود جلب می کرد،ازهمین روست تمامی کسانی که اکنون درسن میانسالی وپیری قراردارند،در درو ن شهر احساس غربت وبیگانگی میکنند وتاب درقصر ماندن ودوباره دراین شهر زندگی کردن را ندارند.تکرار میکنم آنچه گم کرده ایم جوانی وروابط اجتماعی مربوط به آنست،نه مکانی به نام قصرشیرین که وجودفیریکی آن بهتر ازقبل وجود دارد.

حال در درجه اول به مردم قصرکه درسن میانسالی وپیری هستند وبعد به همه ی دوستداران قصر یک پیشنهاد دارم وآن اینکه یک روز را به نام روز قصرشیرین نام گذاری واجرا کنیم درآن روزهمگی درحد امکان خود راملزم به گرد همایی درقصرشیرین ودور هم جمع شدن،بادیدارهم وبادیدار شهرمان خاطره هامان راتجدید نماییم تعیین روزی به نام روز قصرشیرین وگردهم آیی دوستداران قصرشیرین میتواند ادامه یابد ودرآن روز گوشه هایی ازیادمانهایمان را یا آور نسل کنونی ساکن درشهرمان باشیم به امیدغیرت دوستداران قصرشیرین .

من روز یازدهم فروردین را پیشنهاد مینمایم .همشهریان ودوستداران قصرشیرین میتوانند درتعیین این روز یاروزی دیگر نظر خود را اعلام نماید .

نریمان سبحانی

پذیرای انتقادات وراهنمایی های شما

Nariman 1319 این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

خواندن 89 دفعه آخرین ویرایش در دوشنبه, 07 اسفند 1396 ساعت 11:31

نظرات (0)

امتیاز 0 از 5 بر اساس 0 رای
در حال حاضر هیچ نظری وجود ندارد

دیدگاه خود را بیان کنید

پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location